BİZİ TAKİP ETMEK İÇİN TIKLAYIN

                
 14.11.2018 YOZGAT'IN ve YOZGATLININ GAZETESİ SIK KULLANILANLARA EKLE  
 
 
Arama
 
Google
 
Şu anda
:
200
Dün
:
4633
Toplam
:
14841517
A'dan Z'ye A.Kadir ÇAPANOĞLU
BİR VALİ, BİR ÖĞRETMEN, BİR 10 KASIM
capanoglukadir@yahoo.com.tr
Ben izlemedim. Bir televizyon kanalında yayınlanan yarışma programında öğretmenlerle ilgili sorulan soruda “yazın üç ay tatil yapıp bir de üstüne maaş alan meslek grubu nedir?” denilmiş. Öğretmenler için kullanılan üç ay tatil yapıyorlar üstelik birde maaş alıyorlar ifadeleri tepkilere neden olmuş.

Şunu herkes iyi bilmeli ki öğretmenler üç ay tatil yapmazlar, yapamazlar. Onlarında seminerleri, çalışmaları var yapabildikleri doğru dürüst bir tatil yaklaşık bir ay kadardır. Üstelik aldıkları maaş da ikinci bir işte çalışmalarını gerektirecek kadar azdır.

Yıl 1961. Şehr-i Amasya’da 10 Kasım gecesi. Şimdi tam yerini bilemeyeceğim ama büyükçe ve ağaçlı bir meydanın kenarında ki bir binanın konferans salonundayız. Atatürk’ün sevdiği şarkılardan derlenen bir konser sunacağız. Ben de koro elemanlarındanım. Ayrıca değerli kardeşim Kemal Yıldız’ın (aile lakabı lokumcu) başkanlığını yaptığı Amasya Lisesi Halk Türküleri Koromuzda bağlama çalıyorum. Bu oldukça büyük salonda bizim gösterimizden önce programda ne vardı anımsayamıyorum. Sıra bize gelince önce biz sonra da Amasya Musiki Cemiyeti sazendeleri sahnedeki yerimizi aldık. İlk şarkımız “Yine bir Gülnihal aldı bu gönlümü “ henüz başlamıştık ki şefimiz müzik öğretmenimiz cennetmekân Yozgatlı Ruhi Kanak hocamız sert bir el hareketiyle çalgıcıları ve bizi susturdu. Sonra seyircilere döndü ve yine oldukça sitemkâr ve adeta emreden bir ses tonu ile mealen şöyle söyledi. “Bu gün yüce Atatürk’ümüzün ölüm yıldönümü, onu bir kere daha yâd etmek için sevdiği şarkılardan bir konser hazırladık. Çay, kahve ikramınızı lütfen konserimizden sonra yapınız, çünkü konsantrasyonumuzu bozuyorsunuz”

Biz dikkatimizi hocamızın komutlarına verdiğimiz için ön sırada oturan protokol e yapılmak istenen ikramı fark edememiştik. Hocamızın bu tepkisi üzerine çok mütevazı ve alçak gönüllü bir insan olan valimiz rahmetli Niyazi Akı Beyefendi hemen bildiğimiz ters el hareketi ile hizmet edenleri geri gönderdi ve hiçbir şey olmamış gibi konserimizi dikkatle izleme beklentisi içine girdi. Biz de sıraladığımız şarkılarımızı daha yüksek bir istekle bitirdik ve gözyaşları içinde büyük alkış aldık. Ruhi Hocamızın mutluluğu yüzünden okunuyordu. O mutlu olunca bizde onun çocukları olarak mutlu olduk, onurlandık.

Hem sınıf arkadaşım hem komşum emekli öğretmen değerli kardeşim Nevin( Dilki) Demirel de şöyle anlatmıştı; Bizim evimiz büyüktü. Ben ilkokuldayken annemler “çocuk okutuyoruz hem bütçemize biraz katkı olsun hem de biz okuyamadık evimizde okumuş insanlar olsun” diye evi ortadan ikiye bölüp başka şehirlerden gelen öğretmenlere kiraya vermeyi düşünmüşler ve öyle yapmışlardı. Sanırım o yıllarda Amasya da kiralık ev bulmakta biraz zordu. İlk ve son kiracımız da Nevin abla ile Ruhi abi olmuşlar ilk çocukları Armağan da bizim evde doğmuştu. Onlarla çok güzel günler yaşadık. Nevin abla bana adaşım diye hitap ederdi. Vakit geçirmek için tombala oynardık. Ben okuldan gelmeden oynamayın ha diye tembih ederdim. Bir zaman geldi abi abla dediğim insanlar eski ortaokulda hocalarım oldu. Sonra içeri şehire taşındılar daha sonra da yine bizim oraya şehir üstüne geldiler. Sonra bir varmış bir yokmuş oldular, onların yerine biz öğretmen olduk.

Amasya da bulunduğumuz 1962 yılına kadar rahmetli annem Necla Çapanoğlu da Vali Bey’in eşi Melek Hanımefendi’nin kabul günlerine katılırdı. Babamın memuriyeti dolayısıyla Çanakkale’ye tayini çıkınca da bir süre mektuplaştılar. Sonra Niyazi Bey ‘de İstanbul Valisi olunca her memur ailesinin yaşadığı sadece karşılıklı sevgi ve saygıya dayanan dostluklar gibi bu mektuplarda tavsayarak bitti.


Değerli valimizi 1992 yılında, Ruhi Hocamızı da 1998 yılında henüz 61 yaşındayken İstanbul’da kaybettik. Söğütlüçeşme Camisi'nde kılınan öğle namazından sonra Karacaahmet Mezarlığı'nda toprağa verildi. Erkeğin harman olduğu diyar Yozgat doğumlu Ruhi Kanak hocamız, uzun yıllar çeşitli il ve ilçelerde yaptığı öğretmenlik dışında TÖS ve TÖBDER Başkanlığı da yapmıştı. Bu yüzden Adalet Partisi ve Milliyetçi Cephe dönemlerinin sürüp kıydığı öğretmenlerdendi. Hem de gerekçesiz ve hakkında bir soruşturma yapılmadan görevden alınan, ülkenin bir sınırından bir sınırına sürülen öğretmenlerdendi.

Yine bir sürgün tayinden sonra öğretmenlikten ayrılıp kırtasiyecilik yapmaya karar vermişti… O günlerde Süleyman Demirel’in gazetelerde “Kırtasiyeciliği kaldıracağız” diyen bir demeci çıkmıştı. O’da şöyle bir ironi yapmıştı. “Sayın Demirel ne zaman yakamızı bırakacak? Kırtasiyeciliğe başlıyoruz, onu da kaldıracakmış!”

Değerli hocamız, 8 Temmuz 1954 tarihinde kurulan Amasya Musiki Cemiyetinin de kurucu üyeleri arasındaydı. Diğer üyeler benimde yakından tanıdığım bir kısmı komşumuz, arkadaşımız, bir kısmı şehirdeki işyerlerinden tanıdığımız kişiler ya da ağabeylerimizdi. Sadettin Sünbül, Nâmık Şentin, İsmail Acardağ, Cemal Altunişler, Cemal Önal, Mustafa Doğançay, Salahaddin Tozanlı ve Kemal Arpacıoğlu.

Ve Özgür Kocaeli gazetesinin 12 Nisan 2011 tarihli nüshasında Mustafa Küpçü şöyle yazıyordu; Şiire, tiyatroya, edebiyatın her türüne büyük ilgi duyuyordum. Çağdaş Sanatçılar Lokali” adını ilk kez duymuştum. Bu kentin edebiyat-sanat insanları orada toplanıyorlardı. Nazmi Tirben, Bora Gülerman, Feyzullah Toros, Zekai Büyükada, Aygen Yalçın, İrfan Nircan ve belki şu anda adını anımsayamadığım birkaç arkadaşımla bu lokale gider, Ruşen Hakkı’yı, Naci Girginsoy’u, Ruhi Kanak’ı dinlerdik.

İstanbul Emekli Öğretmenler Derneği Başkanlığı da yapan değerli hocamız, Antalya Film Festivali'nde jüri üyeliği, 1978-1980 yılları arasında da İstanbul Milli Eğitim Müdürlüğü görevini yürütmüştü. O günlerde Cağaloğlu’ndan Sirkeci’ye inen Ankara caddesinde karşılaşmıştık. Yanında eşi Nevin Hocamız da vardı. Ayaküstü Amasya günlerimizden ve babamdan bahsettikten sonra ellerini öpüp ayrılmıştım. Son olarak Milli Eğitim Gençlik ve Spor Bakanlığı Başmüfettişliği yapmıştı. İstanbul Millî Eğitim Müdürü iken, Milliyet gazetesine verdiği özel demeçte, “Politik düşünce ile atanan okul yöneticileri anarşiyi yarattı” demişti. (20 Mart 1978)

Tanıma ve birlikte olma şansına sahip olduğumuz bu kıymetlerimizi birer birer kaybettik ama yaşadıklarımızı unutmadık.

Elimi alnıma dayayıp yazımı nasıl bitirsem diye düşünürken aklıma 2017 yılında kaybettiğimiz Yılmaz Göksoy Hocamın şu güzel tarifi geldi. “Cumhuriyetin valileri ve öğretmenleri böyle idi. Mevkileri ile büyüyen insanlar değildiler, güçleri ile kişilikleri ile vatan, millet ve insan sevgileri ile büyüyen dörtdörtlük insanlardı.”

Allah’ın rahmeti üzerlerine olsun.

Not: Bütün çabama rağmen bu değerli hocamızın güzel bir fotoğrafını hiçbir yede bulmadım. Ne yazık!


09.11.2018

Sosyal  Medyada  Paylaş

     
YAZARIN DİĞER YAZILARI
OKUR YORUMLARI
BİR VALİ, BİR ÖĞRETMEN, BİR 10 KASIM
Sayın Çapanoğlu,
Bu güzel yazınız bana kendi öğretmenlerimi hatırlattı. Hepsinin mekânı cennet olsun. Onları kınayanlara acımaktan başka yapacak bir şey yok. Öğretmenlik gibi kutsal bir mesleğin mahiyetini idrak edemeyenler, onların ne kadar zor bir işi başarmak için gayret sarfettiklerini bilmeyenler, nihayet o kutsal mesleği de bir dönem ideolojik şaşırmışlıklara alet ettiler. Ben bu dönemlerin hepsini yaşadım, yakinen bilirim. O yüzden değil midir bu mesleğin artık giderek okul basıp öğretmen dövmeye, öldürmeye kadar varan her türlü saygısızlığın fütursuzca işlendiği bir çılgın gidişe muhatap edilmesi? Bu rezalette mesleğin onuruna yakışmayacak karakterdeki kifayetsiz öğretmenlerin de bu çorbada tuzu olması ayrı ve üzücü bir bahis.
Selam ve saygı ile.
A. Y. Ocak
Ahmet Yaşar Ocak -- 12.11.2018 11:17
29 EKİM
Sayın Kadriye Şahin Hanımefendi, yazılarınız gibi yorumlarınız da edebi bir değer taşıyor. Antalya Seyahatnamesi yazımı tüm detaylarına kadar o kadar güzel anlatmışsınız ki ben de sizin yorumunuzu okuyunca fark ettim. Çok teşekkür ediyorum, eşimde size selam ve hürmetlerini iletiyor.

Değerli Yasin Ali Er Hocam yorumunuzdaki benim ile ilgili güzel duygularınız için çok teşekkür ederim, teveccühünüz. Dostluğunuzdan şeref duyuyorum. Sağ olun.

Değerli Muhsin Hocam, buyurduğunuz gibi Atatürkçüyüz, Cumhuriyetçiğiz, laik ve çağdaşız sonuna kadar da öyle olacağız. Allah bu millete zeval vermesin. Güzel dilekleriniz için de teşekkür ederim. Sağ olun.
ABDULKADİR ÇAPANOĞLU -- 04.11.2018 21:28
29 EKİM
Ne mutlu böyle bir günde doğduğunuz için. Size nice mutlu yıllar diliyorum. Ülkemizin sizin gibi Atatürkçü, cumhuriyetçi, çağdaş kalemlere gereksinimi var.
Saygılarımla.
Muhsin Köktürk -- 31.10.2018 12:04
29 EKİM
Sayın Abdülkadir Çapanoğlu Üstadım!
Doğum gününüzün Cumhuriyet Bayramı sabahına tevafuk edişi, sosyal paylaşım sitesinde de dikkatimi çekmişti.
Hayırlı bir günde hayırlı bir insanın doğuşu bizim de şansımız olmalı ki, sizi tanımak ve yazılarınızı okuyarak, birikiminizden istifade etmemiz mümkün oluyor.
Doğum gününüzü tekrar kutluyor, aileden ahirete göçenlere rahmet, size ve sevdiklerinize sağlıklı ömürler diliyorum.
İyi ki doğmuşsunuz güzel ADAM...
Yasin Ali ER -- 30.10.2018 12:53
ANTALYA SEYAHATNAMESİ
Sayın Çapanoğlu,
Yazınızı okudum mu, sizinle beraber aynı yolculuğumu yaptım anlayamadım. Taaa ki kelle paşa çorbasına gelesiye... Öyle güzel anlatmışsınız ki hiç bir teferruatı üşenmeden atlamamış; tek tek zaman, mekan,saat, hız, mesafe, tanımlama ve çorbanın faydaları.

Bu yazıyı okuyan hem seyahat eder, hem de bilgilenir. Paça çorbasının faydalarını, esnafların kabalıklarını yerli yerinde sıralamışsınız. Yazı uzun fakat okumuyor, adeta gezdiriyor, o anı yaşatıyorsunuz. Bu nedenle yazının uzunluğu kimsenin gözünü korkutmasın... Bir şehir bu kadar derinlemesine rapor edile birdi. Doğa, kültür, hava durumu, sosyal yaşantı, ekonomi, çevre, hayvan sevgisi, yemek kültürü, insan davranışları, hayvan davranışları, tavukların yaşantıları, hindilerin farklılıkları....

Aynı güzergahta çalışan trafik polisleri bile sizin kadar yolların halini, ahvalini tanımlayacağını sanmıyorum..

Antalya nın iklimi ve sosyal yaşantısı, insanların soğukkanlı davranışları konusunda hem fikirim. Sevmediğim şehirlerden biridir.

Arı,duru hoş sohbet tadında, diğer yazılarınız gibi okundukça okunası bir yazı. Kaleminiz var olsun.

Eşiniz hanımefendiye ve sizlere hürmetler, selamlar...
Kadriye ŞAHİN -- 28.10.2018 22:50
ANTALYA SEYAHATNAMESİ

Yazınız hoşuma gitti, çok akıcı, tasvirler insanın aklında canlanıyor, insanlar için yapilan eleştiriler de gayet dozunda bence böyle paylasımlara çoğumuzun ihtiyacı var, sahip olunmasa da hayal edip biraz ruh tatmini yaşamak bile bize hoşluk ve rahatlık veriyor.
AHMET KAPANCI -- 15.10.2018 14:44
Boğazlıyan Kaymakamı Kemal Bey ve Çapanoğlu Derviş Bey
Ermeniler KELLER köyünde kesilmişlerdir... bunu Osman Paşa Tekke köyünden olan annem de anlatırdı... Hatta bir kız çocuğu kıyımdan müslüman olup sadece o kurtulur.. bu kızı Osman Paşa Tekke köyüne getirirler.. yetişkin olunca yaşlı bir adamla evlendirirler... Sanırım Menderes döneminde olacak istanbul dan ermeni aileler gererek bu kızı bulmuşlar... Annem ismini de söyledi ama ben unuttum... kızın genç kızken köyde terzilik yaptığını ama yüzünün hiç gülmediğini de söylerdi.. Ermeniler ayaklanacak diye bunların tehcire tabii tutulması Stalinin Kırım türklerine yaptığının aynısı ve insanlık suçudur. Perinçek dönek bir tip olarak boşuna talat paşa'yı günahlarından arındırmaya çalışıyor. Osmanlı Türkleri de sevmeyen anakronik bir devlet sonuçta
Mevlevi Dedeoğlu -- 11.10.2018 01:05
YOZGAT’IN SIĞIRI
Yorumunuz

Sayın Abdülkadir Çapanoğlu. Yazınızı bilgilenerek ve zevkle okudum.
Bence yazdıklarınız bir anı değil bir tarih. Ellerinize, belleğinize sağlık.
Çok teşekkür ederim, lütfedip bana da gönderdiğiniz için.
Saygıyla.
Olcay Akkent (Bn.)
Olcay Akkent -- 08.10.2018 08:32
YOZGAT’IN SIĞIRI
Sayın Çapanoğlu,
Bu anlattığınızı aynen yaşayan biri olarak hatırlattığınız için teşekkür ederim. Bizim de iki ineğimiz vardı. Bugün Bozok Ün. Rektörlük binası olan eski Cumhuriyet Mektebi'nin (ben 1951-54 arası orada okudum) doğu taraftaki bahçe kapısının tam karşısında (yanılmıyorsam halen Ceylanlar Apt. nın yerinde) iki katlı, büyük üç bahçeli beyaz konak dedemin idi. Ben ve ikisi kız biri erkek üç kardeşim orada doğduk ve 1954 yılına kadar orada büyüdük. Dedeniz Muhlis Bey’in Çerkes Ethem'in yakıp yıktığı konağın harabelerinin yakınındaki konaktan bahsediyorum. Birbirine bitişik üç bahçenin dip tarafında, güneydekinden bir kapıyla girilen samanlık ve oradan yine bir kapıyla geçilen ahırımızda bu iki ineği annem beslerdi. Sabah erkenden mektebin ve evimizin arasındaki sokaktan geçip aşağı özün üstündeki köprüyü geçerek oradan doğuya, Yeni Cami mahallesine yönelen ikinci bir sığır sürüsü daha vardı. Bizim iki inek ona katılır ve akşamüzeri böğürme sesleri arasında aynı yoldan geri döner, evin önünden geçen inekler arasından annem bizim inekleri içeri alırdı. Şunu hep özlemle anarım ki o sayede bol bol yoğurt, tereyağı, kaymak ve süt soframızdan eksik olmazdı. Hikâyenin geri tarafı sizin anlattığınızın aynıdır. Kel Hasan'ın kurabiyeleri, tulumba tatlıları ve kırmızı elma şekerlerini yemek benim de çocukluk zevklerim arasında hasretle hatırladığım ayrıntılardır. Bana bu güzel nostaljik manzarayı hatırlattığınız için çok çok teşekkürler. Selam ve saygılar.
A. YAŞAR OCAK -- 07.10.2018 17:22
YOZGAT’IN SIĞIRI
Çok güzel bir yazı.Kaleminize sağlık.Çocukluğumu hatırladım bizim köydede (Tekirdağ/Ferhadanlı)gittiğimde aynı güzelliği yaşardım.Maalesef o yüzlerce İnekten 1 tane bile kalmamış.
MEFKURE SONÜSTÜN -- 07.10.2018 09:03
YAZARA GELEN DİĞER OKUR YORUMLARI
 
Yozgat Gökhan BALCI
YOZGAT GAZETESİ WEB SİTESİ Yayın başlangıcı Mart 2006
YOZGAT Gazeteclik, Matbaacılık ve Reklamcılık Ltd.Şti. Kurucusu : Osman Hakan KİRACI
© Copright (Tüm Hakları Saklıdır. ) izin alınmadan ve kaynak gösterilmeden alıntı yapılmaz
Tel : 0 (354) 212 46 46 Sitemiz Basın Meslek ilkelerine uymayı taahhüt eder. / yozgatgazetesi@yahoo.com
FAX: 0 (354) 217 49 00