BİZİ TAKİP ETMEK İÇİN TIKLAYIN

                
 21.09.2018 YOZGAT'IN ve YOZGATLININ GAZETESİ SIK KULLANILANLARA EKLE  
 
 
Arama
 
Google
 
Şu anda
:
209
Dün
:
4633
Toplam
:
14474374
YANKI Kadriye ŞAHİN
LEYLALARIN SESİ
kadriyesahin64@gmail.com

Bazı zamanlar vardır unutulmaz. Bu zamanların içinde dostluklar, dostlukların içinde dostu dost kılan değerler, paylaşımlar, aktarımlar saklıdır. Belkide bu yüzden değerlidir ve unutulmazlığı bundandır. Ya da, gelecekten bir ses, bir söz taşır da kimse bilmez değeri neyin değerlendirdiğini.

Bazı sözler gibi, bazı mısralar gibi, bazı kişilerde yer eder benliğimizde. Aslında pek çok şeyin nedensiz ve niçinsiz yerleştiğini sanırız bilinç altına. Oysa, her şeyin bir sebebi vardır.

1984 yılında ilk memuriyet hayatıma başladığımda, Ankara Kızılay, Karanfil sokaktaki 8. tescil adı altında çalıştığımız büroda beraber çalıştığım iş arkadaşlarım gelir, zaman zaman aklıma. Bir kısmıyla görüşüyor ve o günlerin hatıralarını paylaşıyor olmanın mutluluğunu hep yaşarım.

Sekiz kız arkadaş, sekiz bedende bir ruh gibiydik. Aynı anda sabah kapıda buluşur. Aynı anda asansöre biner. Aynı anda mesai saati bitiminde birlikte asansörle iner. Aynı kapının önünden farklı semtlere dağılırdık.

O zamanlar vatandaşsız ortamda çalıştığımız için, çalışma saati içinde de olsa, işin stresine kapılıp, yorulduğumuzda zaman zaman şarkı söyler, şiirler okur, kültürel sohbetler de yapardık. Sonra, günün işini tamamlamak için, bir birimize yardım eder, bir an önce işimizi bitirip, bu tür muhabbetlere zaman ayırmaya çalışırdık.

O zamanlardan aklımda kalan, arkadaşımız Emine'nin ince ve tiz sesiyle sanat müziği söyleyerek yorgunluğumuzu dağıtan billur sesi halen kulaklarımdadır. Diğer arkadaşım Erzurumlu Mahbup'un anlattığı esprili köy hikayelerine kahkahalarla gülüşümüz...

Kızılay'ın sokaklarına kar yağmaya başladığında. Bazen pencereye toplanıp yağan kar tanelerini seyrederdik. Zemine düşer düşmez eriyeceği, arabaların altında kaybolacağı için o kar tanelerini yere düşmeden görmek için pencereyi açıp yere düşüşünü izlerken, arkadaşımız Sıdıka, hep aynı şiiri okurdu. Çocuk sesi, çocuksu sözcükler ile okuduğu o şiiri kendine has yorumuyla dinlerken, hem hüzünlenir hem de adeta farklı bir aleme yolculuk yapardık.

Ne zaman, birimizi üzgün görse, hep aynı şiiri okuyup, bizi bizden uzaklaştırmayı becerirdi. O şiiri çocuk taklit'i yaparak, çok güzel yorumlamasından dolayı, sürekli kendisine okuttuğumuz için ezberimde kaldığının farkında bile değildim. Şu anda, Konya Ermenek Nüfus Müdürü olan arkadaşım ile geçenlerde telefonda sohbet ederken, bu şiir aklıma geldi. Şairi kimdi? Dedim." Hatırlamıyorum. Bende nereden okudum, ezberledim bilmiyorum? Ama siz sevdiğiniz için hep okurdum" dedi.

Son günlerde, hani kaybolduğu düşünülerek günlerce aranıp, sonra komşusu tarafından direğin dibine gömülen Leyla'nın ölüm haberi ve o çocuğun öldürülme nedenini okuyunca içim kan ağlayarak, o kötülüğü, masum bir yavruya yapan mahluk adına insan adı taşımasından tiksinti duyarak... O masum yavrunun fotoğrafını görüp;

Yem yeşil, orman yeşili, ışıl ışıl, ışık dolu o gözlerine, melek yüzüne bakıp, yüreğim yanarken... Sıdıka'nın o çocuksu sesi, çocuksu sözcükler, yılların ötesinden adeta kulaklarımda yankılandı. Sanki o zamanlar, Leyla'nın sesi Sıdıka'nın dudaklarından söz olup dökülüyormuş gibiydi okuduğu mısralar... Ve Leyla'lar seslenmişti zaten zamanın gerisinden o zamanlar... Yere düşen kar taneleri gibi eriyorlar. Engellenemeyen kötülüklerin içinde kar tanesi kadar temiz çocuklar...

Rahat uyuyabilirim anneciğim,
İnsanlar artık yok yanımda.
Kolların bıraktı mı beni?
Kara toprak etrafımda.

Bir de böcekler var ki,
Geldiğimden beri beni eylediler.
Ne oldum... Bilmiyordum,
Öldüğümü söylediler.

Bu muydu ölüm anneciğim?
Sen ki hala yanımdasın,
Korkmuyorum gecelerden,
Biliyorum uyanıksın.

Şimdilik işler yolunda,
Ölüm de başka şeymiş.
Postayı sordum söylediler,
Gönülden gönüleymiş.

Bunun için yazamıyorum.
Kusuruma bakmayınız.
Belki bir daha gönderemem...
Bu mektubumu saklayınız.

Ara sıra anarsanız,
Selamınız beni bulur.
Telaşınız çoğalmıştır,
Ölenler unutulur.

Yeniden dünyayı düşünüyorum,
Darıldım gelmeyeceğim.
Eğer yanılır da gelirsem,
Böyle ölmeyeceğim.

İyi değilim birkaç gündür,
Izdırap çekmekteyim.
Küçük kazdırmışsınız mezarımı,
Bense büyümekteyim.

Oyuncaklarım için de kızmıştım,
Lüzum yokmuş meğerse,
Öylesine değiştim ki, öylesine
Belki tanıyamazdı,
Ahhh annem bir görse.

Toprak attılar üstüme
Beyaz elbisem kirlendi,
Oldu artık olan,
Öldüğüm de söylendi...

Unutulmaktan korkmuyorum,
Ara sıra mezarıma uğrasınlar,
Karanlıklar içindeyim,
Bir fatiha, bir dua göndersinler

Ölüm günümü hatırlayıp,
Sevdiklerim ağlamasınlar.
Ölmüşüm ölmüşüm ben ama,
Tüm çocuklar mutlu kalsınlar.

Ben acılar çektim anneciğim,
O alemdekiler ders alsınlar.
Ahımızı alanlarsa...
Cehennem ateşlerinde yansınlar.

Kadriye ŞAHİN

03.07.2018

Sosyal  Medyada  Paylaş

     
YAZARIN DİĞER YAZILARI
OKUR YORUMLARI
SILADA KAYBOLAN ÇOCUKLUĞUM
Sayın Kadriye Şahin Hanımefendi,
Köşenize hoş geldiniz.Binbir ihtimamla sakladığınız Yozgat sandığınızı birden bire açmışsınız önümüze, seçip seçip alalım diye.Yazının başındakileri hemen aldım. Yazıyı okudukça onları bırakıp ötekileri aldım. Aldım koydum, aldım koydum. Hepsini ben alırsam ayıp olur diyerek fotoğraflarını çektim. Sanırım sandık odasında başka küçük sandıklarda var. Sabırla bekleyelim bakalım.Sağlıcakla kalınız.
ABDULKADİR ÇAPANOĞLU -- 01.11.2017 10:50
SILADA KAYBOLAN ÇOCUKLUĞUM
O zamanlar yaşananların mutluluk olduğunu insan yaşlanınca anlarmış. Güzel söz peki şimdi yaşananların mutluluk olduğunu insanlar ne zaman anlayacak acaba? Eline sağlık yazı muhteşem olmuş.
Sıdıka YERDEKALMAZER ERMENEK NÜFUS MÜDÜRÜ -- 01.11.2017 09:37
SILADA KAYBOLAN ÇOCUKLUĞUM
Ablam,
Süpersin, çok beğendim yazını.
İnsan ancak bu kadar güzel anlatabilir yaşanmışlıkları, gözümde canlandırdım, her bir kelimesini.
Benimle de acı tatlı çok anıların oldu, o anılarıda bu kadar güzel nağmelerle kağıda dökeceğine inanıyorum.
Başarılarının devamın dört gözle bekliyorum.
Yolun açık kalemin keskin olsun...
Ali GÖLCÜK
k@sırg@
Ali GÖLCÜK -- 31.10.2017 21:25
SILADA KAYBOLAN ÇOCUKLUĞUM
Yazini cok begendim canim arkadasim cocuklugumuzu yozgatimizla ozlestirip guzel bir calisma cikarmissin tebrik ediyorum yeni yazilarini beklliyoruz ĺefika caglayan yozgat valiligi il idr krl md emekli
Adınız ve Soyadınız -- 31.10.2017 21:01
SILADA KAYBOLAN ÇOCUKLUĞUM
Yorumunuz Eline ağrına yüreğine sağlık halam, ancak bu kadar güzel anlatılırdı özlenen çocukluk ve YOZGAT.
DoçDr. Mustafa ŞAHİN -- 31.10.2017 15:31
SILADA KAYBOLAN ÇOCUKLUĞUM
geçmişin özlemını acısını tatlısını o kadar guzel anlatmışsınkı soylenecek bır sey bulamıyorum yani moderın yaşamın acı yuzu hepımızı bı tarfa attı farklı sekılere soktu soylenecek bır sey yok saglıklı ve huzur dolu yaşamlar sızlerın olsun bır fıncan kahve de hatıraların senı bulsun bulsunkı gerıyr bakmaya fırsatın olsun elıne dılıne yüregıne saglık kadriye kendıne ıyı bak
atila ersoy -- 31.10.2017 13:29
SILADA KAYBOLAN ÇOCUKLUĞUM
Kadriye hanım ,yazınızı okuunca inanın ben de çocukluk günlerimi yaşadım.hatıralarımla başbaşa kaldım.sizi okumakla çok mutlu oldum.Teşekkür eder,iyi günler dilerim.
Sibel -- 31.10.2017 10:07
YAZARA GELEN DİĞER OKUR YORUMLARI
6
Yozgat Gökhan BALCI
YOZGAT GAZETESİ WEB SİTESİ Yayın başlangıcı Mart 2006
YOZGAT Gazeteclik, Matbaacılık ve Reklamcılık Ltd.Şti. Kurucusu : Osman Hakan KİRACI
© Copright (Tüm Hakları Saklıdır. ) izin alınmadan ve kaynak gösterilmeden alıntı yapılmaz
Tel : 0 (354) 212 46 46 Sitemiz Basın Meslek ilkelerine uymayı taahhüt eder. / yozgatgazetesi@yahoo.com
FAX: 0 (354) 217 49 00